|
Met de optredens in Offenburg, Stuttgart en Bamberg kunnen dag 29, 30 en 31 worden bijgeschreven aan ons Musikparade-dagboek. Sinds het begin op 29 januari 2005 in Bielefeld hebben we dus al een volle maand meegedaan aan de "Militär- und Blasmusik"! En alsof we er nog niet genoeg van hebben, gaan we over precies vier weken weer en staan de optredens voor 2010 ook al weer vast. Vrijdagmorgen werd rond de klok van acht aan de vijf uur durende reis naar het Zuid-Duitse Offenburg begonnen. Aangekomen in de Badenhalle was het tijd voor de nodige finalerepetitie, onder leiding van een de Oekraïnse dirigent Sukennik Lyubomir (gezondheid). Nodig ook, want "Pomp and Circumstance" was de vervanger van de Graf Zeppelin-mars van vorig jaar, maar ook deze valt in dezelfde categorie van saaie en onnodig lange muziekstukken. Verder heeft de organisatie Highland Cathedral teruggestuurd naar de bergen en is daarvoor in de plaats Amazing Graze (Waarhéééén, leheidt de wèèèg, die wij moeten gaan...) van zolder gehaald om het sentimentele gehalte in de finale op peil te houden. De Radetzky-mars en Alte Kameraden zijn intussen een traditie geworden, en aangezien tradities er zijn om in stand te houden, worden ze ook dit jaar in de Musikparade gespeeld. De nummers werden een aantal keer doorgespeeld, waarna er tijd was voor een doorloopje van onze eigen show. Even wennen aan de hal, die jammer genoeg geen hoofdtribune had, maar daarom werd er maar besloten om richting één van de twee tribunes te spelen.
Na deze korte showrepetitie kon eenieder zich op het middageten storten, wat bleek te bestaan uit "noedel" met een rozijnensausje en een lap vlees. Na het avondeten (met noedel) begon het hele feestje om half acht, en doordat wij als tweede aan de beurt waren was het al om kwart voor zeven tijd om om te kleden, in te spelen en af te stemmen. Na het gebruikelijke Nationenorkest en de Trachtekapelle uit Noord-Duitsland, die het publiek opwarmden met Duitse volksliedjes als Rosamunde, was het dan dus aan ons de beurt om het 2857 koppige publiek te vermaken. Met vijf nieuwe gezichten in de show en een pauze van vijf maanden voor de rest van het korps was dit dus best even spannend van te voren. Ondanks de zenuwen ging het goed en was het publiek enthousiast, dus iedereen kon tevreden zijn.
Na ons was het de beurt aan de Schotse pipes and drums. Opvallend detail: deze keer kwamen de "Schotten" ook echt uit Schotland! (Lees de verslagen van vorig jaar nog maar eens door...) Toen zij klaar waren met hun doedelzaknummers was het de beurt aan het militaire orkest uit Odessa, Oekraïne, om als laatste voor de pauze te spelen. Een Pools marineorkest had de eer om het tweede gedeelte van het programma te openen. Onder het mom van "doe eens gek, zet je trombone op je hoofd" waren ze de circusact van het weekend. Gelukkig kwam er na hun iets beters: een Top Secret-achtige jongerengroep die de (circus)tent op zijn kop zette met hun slagwerkkunstjes. Deze Fascinating Drums deden het, ondanks dat ze pas twee jaar bezig zijn, erg leuk en waren aan het applaus te horen dan ook de publiekslieveling van het weekend.
Als een na laatste alweer een Frans militair orkest dat naar het schijnt ook heel erg goed heeft gespeeld. Jammer genoeg heb ik dit zelf nooit mogen horen dus kan ik hier niks zinnigs over zeggen. Hekkensluiter van de avond was een Russisch militair orkest. Zoals het hoort bij beroepsorkesten stond het muzikaal als een huis en was het een genot voor het oor. Met hooguit drie mensen per instrument kwam er een volume en power vanaf waar je "u" tegen zegt. Op zich jammer dat ze het volgens mij net iets té leuk wilden maken door te veel dingen uit de stal te halen om het publiek te vermaken. Muzikaal super, maar visueel te veel van het goede. En volgens presentator Björn Gehrmann hét hoogtepunt van de avond: de finale. Alle orkesten op het veld om gezamenlijk de nummers te spelen die in de eerder genoemde repetitie geoefend waren. Het publiek reageerde heel erg enthousiast op deze meeklapmarsen en sloeg de blaren op de handen. Na de vier gezamenlijke werken was het vrijdagoptreden alweer ten einde en kon er naar het 80 km verderop liggende hotel in Karlsruhe worden gereden.
De volgende morgen was het om 10 uur tijd om naar de volgende hal te rijden, die op ongeveer twee uur rijden lag. Het doel van de dag was de Porsche Arena in Stuttgart. Met zo'n naam mag je natuurlijk wat verwachten en gelukkig deed de hal haar naam eer aan. Wat normaal gesproken dienst doet als ijshockeyhal bood zaterdagmiddag en -avond een schitterend decor aan ongeveer 5000 muziekliefhebbers. Met de hal 's middags helemaal en 's avonds zo goed als uitverkocht heeft de organisatie hier goede zaken gedaan. En hoewel het publiek 's middags wat stugger was dan 's avonds was het beide keren gewoon gaaf om voor zoveel mensen te kunnen spelen. Een kick voor de oudere leden, maar helemaal voor de nieuwste leden die met hun tweede optreden meteen voor een gigantisch publiek speelden. Ook vandaag ging de show goed, dus zowel het publiek als het korps kon een goed gevoel aan de zaterdag overhouden. 's Avonds stond nog een aardig ritje van 200 km naar Bamberg op de agenda, waardoor pas rond half drie een bed gezien kon worden. Ondanks de korte nacht werd er in verband met de rijtijdenwet alweer om tien uur vertrokken om naar de Jako Arena in dezelfde plaats te gaan, die normaal gesproken als basketbalarena fungeert.
Voor het optreden bleef de catering geloof ik met een overschot noedel zitten. Aangezien ze hier al voor de derde keer dit weekend mee aankwamen en de meegebrachte sateetjes van onze eigen Henny Ramsey inmiddels op waren, besloot een groot gedeelte van de groep haar eetlust weg te werken in de om de hoek liggende McDrek.
Jammer genoeg was de kaartverkoop in Bamberg tegengevallen en was nog niet eens de helft van de 4400 plaatsen gevuld. Aan het aanwezige publiek was het gelukkig niet te merken: met de hoeveelheid foto's die er gemaakt werden kan ons nieuwe clubgebouw behangen worden. Hoe groot het contrast kon zijn bewees het verschil tussen de repetitie en de uitvoering hier: hoewel 's middags de beste repetitie ooit werd gelopen, was de uitvoering het minst chic van het weekend, waarbij vermoeidheid zeker een rol speelde. De zaal trok zich hier niks van aan en beloonde ons met een stevig applaus, waardoor dit mindere einde snel vergeten werd. Na de laatste keer de show natuurlijk ook de laatste keer de finale, met het wachten en hangen voorafgaand hieraan, waarin inmiddels voor de vierde maar laatste keer dit weekend alle stukken werden gespeeld. Nu was te horen dat inmiddels iedereen zijn draai wel een beetje gevonden had in het "Pomp and Circumstance", dus het tweede weekend zou dit als een tierelier moeten lopen...
Snel de bus in en snel vertrekken stond bij iedereen op dat moment hoog op het prioriteitenlijstje. Hierdoor kwam het dan ook dat we "al" om half drie Treebeek binnenreden, in plaats van de voorspelde vier, vijf uur. Snel naar huis, naar bed, om vier en een half uur later weer op te staan... Nu al zin in het volgende weekend!
|
