In de veronderstelling dat vrijdag de 13e reeds had plaatsgevonden, werd op 27 maart voor de tweede en laatste keer dit jaar naar Duitland vertrokken om weer drie dagen en vier optredens mee te lopen in het inmiddels iedereen wel bekende Musikparade-circuit. Voor de gelegenheid was de ongeluksdag echter met twee weken verlaat, waardoor de nodige persoonlijke ongelukjes ons niet bespaard bleven.

Beginnen bij het begin. Op in eerste instantie twee man na, werd om tien uur vrijdagmorgen vertrokken naar Quakenbrück, in het noordwesten van ons buurland. Eerste pechje: Lisanne was 's nachts ziek geworden en kon dus helaas niet mee. Maakt niet uit, 37 personen is nog altijd een verenigingsrecord als het om Duitslandbezettingen gaat, met als absoluut dieptepunt het eerste weekend van 2008, toen we met slechts 28 man de show liepen. Na Marks bevestiging dat hij dit keer toch echt wel zijn schoenen bij had, kon vol goede moed vertrokken worden naar de Artland Arena, die na vier uurtjes bussen al in zicht kwam. Deze bescheiden hal met rond de 2000 zitplaatsen doet normaliter dienst als basketbalhal, wat tot gevolg had dat de organisatie de vloer bedekt had met rollen zeil. Meteen maar even een doorloopje van de show gehouden om er weer even in te komen. Even zonder Marc, aangezien hij er in de hal achterkwam dat timbalen spelen toch iets makkelijker gaat als je deze om kunt hangen, maar het essentiële onderdeel hiervoor (de beugel) lag nog in Treebeek.

Gelukkig kon Vancore uit Joure (niet zo ver er vandaan) ons uit de nood helpen, dus zetten Ramon en Henk weer koers richting Nederland. Desondanks werd de show even doorgenomen: Burn, Skills, Sanctus, Fase One, Streets of San Fransisco, alles ging goed tot halverwege Pazazz, de publiekslieveling uit de show. Dit nummer, wat steeds in tempo versnelt en uiteindelijk bijna op rennen uitkomt, moest plotsklaps vroegtijdig gestaakt worden doordat enkele valpartijen plaatsvonden, nadat van drie rijen één lange, schuine lijn gemaakt zou moeten worden. Enerzijds vielen Raymond, Jenny en Paul, anderzijds Rosie en Mark. Hoewel drie van de vijf er weer snel bovenop kwamen, werd besloten om met Rosie en Jenny bij gebrek aan EHBO even langs het plaatselijke ziekenhuis te gaan. Helaas was Rosie die dag niet meer inzetbaar en was Jenny zelfs voor het hele weekend uitgeschakeld, maar dit weerhield ons er niet van 's avonds op te treden in een ietwat kortere, maar toch zeer bij het publiek in de smaak vallende vorm. Helaas weer zonder de schoenen van Mark, die hij bij nader inzien toch thuis had achtergelaten...

Na de optredens en de finale werd de tocht naar ons hotel in Apen ingezet. Hier kwamen we een uurtje later aan en werden de kamers, die dit hele weekend tot onze beschikking stonden, ingeruimd. Omdat het nog zo vroeg was kon de kastelein rekenen op flink wat extra omzet en gingen de laatste mensen rond half drie naar bed, om de dag erna om negen uur weer fris en fruitig aan het ontbijt te zitten. Een uur later vertrok de bus weer naar Emden, waar die dag twee shows gelopen zouden worden in de Nordseehalle. Jammer genoeg bood deze hal maar plaats aan 1.000 mensen, die er 's middags nog niet eens zaten. Dit mocht de pret gelukkig niet drukken en om half drie begon het programma dan ook met het Nationenorkest, dat onder leiding stond van luitenant-kolonel Valerii Novosad van de Oekraïense luchtmachtkapel. Na de opmars werd opeenvolgend de Tritsch-Tratsch-Polka en als afmars de Erzherzog-Albrecht-Marsch gespeeld. Normaal gesproken zou de tambour-maître van het orkest dit weekend de leider van het aanwezige Poolse orkest zijn, maar om gezondheidsredenen werd besloten dat hij dit na vrijdag niet meer mocht doen. En wat doe je als je een tambour-maître kwijt bent? Dan zoek je een nieuwe! En wat is dan beter dan een grote, stevige, stoere, blonde tamboer-majoor uit Nederland die toevallig binnen reikwijdte stond? Probleem opgelost: Ron werd aanvoerder van het geheel, waar hij zichtbaar heel blij mee was. Nou is tamboer-majoor van het Nationenorkest doordat de dirigent alles zelf regelt niet het meest vermoeiende baantje, maar als je dan tijdens het optreden wilt afmarcheren, maar de rest van je orkest volgt je niet... Gelukkig werd de fout snel door onze Ron hersteld en ging het de resterende optredens wel goed.

Het openingsorkest van de avond was de Sbandieratori Buchhianico uit Italië, dat het publiek eens goed wakker kwam schudden. De groep, die ook vorig jaar op de Parade in Brunssum te gast was, bestond uit een vijftal lange trompetten met slechts één ventiel, één iemand met drie ventielen, en daarnaast een heleboel trommels en vlaggenzwaaiers en -gooiers. De trompetten waren vals en het slagwerk was veel maar dan ook veel te hard (daar kan ons slagwerk nog niet eens aan tippen), wat heel erg afbreuk deed aan de vlaggengooiers, die heel erg goed waren en wat zelfs leuk was om naar te kijken. Helaas was het kabaal datgene wat bleef hangen, zelfs nu nog.

Nu het publiek de aandacht erbij had was het de tijd aan ons. Zaterdag werd weer het normale showprogramma uitgevoerd en op een manier waar iedereen tevreden mee kon zijn. Ook het publiek vond het leuk en dat is waar het tijdens de Musikparade toch eigenlijk om draait.

In het rijtje "we sjoemelen wat met de plaats van afkomst" mag ik u voorstellen: de Pipes en Drums uit Tilburg, Schotland. Hoewel ik persoonlijk niet zoveel met doedelzakmuziek heb (op Highland Cathedral na) zag dit korps er door hun grootte imposant uit. Waar normaal gesproken een doedelzakband bestaat uit hooguit acht doedelzakkers, wist deze band met maar liefst twintig blazers het veld te betreden. Niet voor niets zal deze band, die vorig jaar 50 jaar bestond, dit jaar op de Nationale Taptoe in Ahoy staan.

Als afsluiter voor de pauze mijn lievelingsorkest van de gehele Muzikparade en door presentator Björn Gehrmann niet voor niets "één van de beste militaire orkesten ter wereld" genoemd: de luchtmachtkapel uit Vinnitsa, Oekraïne. Hun succesnummer "Can't Help Falling in Love" van (onder andere) The King spelen ze gelukkig nog steeds, waardoor ik vier keer mocht genieten van de geweldige solo's die deze mensen brachten. Als iemand er al aan zou twijfelen dat een trompet ook heel erg mooi kan spelen, dan was die na dit nummer volledig overtuigd van het tegendeel. Na dit nummer, wat elke keer weer kippenvel en een grandioos applaus teweeg bracht, bleek dat de Oekraïense orkesten goed samen werken, door ook "Fluch der Karibik" oftwel "Pirates of the Caribbean" te spelen. Ook dit nummer wist het orkest te spelen alsof er een cd werd afgespeeld, en de visuele effecten met een schip en piraten maakte het plaatje van Jack Sparrow en de Black Pearl compleet.

De pauze werd ook dit weekend weer flink benut om cd's en dvd's te verkopen, en zaterdags werd dat zelfs gedaan met onze nieuwe promotiestand, die Ruben bij elkaar heeft gesprokkeld. Uitgerust met twee televisies, spotjes en verkoopartikelen kon men er moeilijk omheen en er werd dan ook goed verkocht.

Na de pauze opende het politieorkest uit Saarbrücken. De sterkste factor van dit orkest was de zingende piccolospeelster, die superzuiver en mooi een Engels nummer ten gehore bracht.

Eén na laatste van het geheel was het staatsorkest Trimitas uit Litouwen. Het uniform van dit orkest is met een groen jasje op een witte broek vrij eenvoudig gehouden, want de echte aandacht werd gevestigd op de geheel in het wit gestoken bandleider. In Litouwen hebben ze een aantal andere definities van dirigeren, en dat liet de dirigent goed merken. Het begon meer op een onemanshow te lijken, waarin de band decor was voor de zwaaiende en entertainende man voorop. Wel opvallend was de solotrompettist; die iedereen moeiteloos kon aanwijzen door zijn steeds roder wordend hoofd, maar toch heel veel mensen iets kan voordoen wat hoge noten betreft. Moeiteloos en zuiver werd de C4 of do4 (twee octaven boven de "standaard"-c/do, waar ook mee wordt afgestemd) zit, waardoor de rare dirigent niet het enige was wat me van dit orkest is bijgebleven.

Slotorkest was het marineorkest uit het Poolse Danzig, dat de trouwe lezer nog kent van het tweede Duitslandweekend van vorig jaar. Erg opvallend toen waren de dansmarietjes, die ze ook dit jaar weer mee hadden genomen om met hun pompons de aandacht van het publiek op zich vestigden.

De grote finale is intussen een begrip geworden in Musikparadeland en ook dit keer ontbrak hij niet. Dit behoeft geen verdere uitleg, aangezien deze niets afweek van de finale van het vorige weekend.

Na het middagoptreden was het tijd om te gaan eten, en dit keer met plezier! Na het noedeldebacle van de vorige keer, had de organisatie dit keer gezorgd voor een keurig cateringbedrijf dat wist wat muzikanten willen: fatsoenlijk eten en een toetje! Dat fatsoenlijke eten hebben we dit weekend gelukkig gekregen en ook onze gebeden werden verhoord: dit weekend stonden er weer grote bakken pudding en yoghurt op ons te wachten. En voor wie nog honger had, had cateringbedrijf Sven, Henny & co een verassing in petto: andijviestamppot met gehaktballen!

Ook 's avonds was er weer een optreden waar de show netjes op de vloer (zonder zeil) werd gelegd. Gelukkig was de hal dit keer wel uitverkocht, wat toch een lekkerder gevoel geeft dan als je tegen lege stoeltjes aankijkt tijdens het showlopen. Na het optreden werd weer vertrokken naar Apen, waar de bar dit keer gesloten was. Maar Antoniusleden die nog niet naar bed willen vinden wel iets, en ook dit keer werd er een plek gevonden om nog even wat te drinken en lol te maken. Het enige wat ik kan melden hierover is dat het bed er erg verleidelijk uitzag, en aangezien we weer om tien uur 's morgens zouden vertrekken en de klok ook nog eens vooruit moest worden gezet, ben ik in slaap gevallen met op de achtergrond verkrachte versies van nummers van onder andere Guus Meeuwis.

Toch nog wat problemen ondervonden met het vooruit zetten van de klok, maar om tien uur zat iedereen toch in de bus om te vertrekken naar Oberhausen. Voor de oudere garde was dit een flashback naar 2005, toen op 26 februari ook al de König-Pilsener-Arena werd aangedaan. Een zeer toepasselijke naam voor een hal waarin je je werkelijk een koning voelt. De hal heeft een capaciteit van 10.000 zitplaatsen, waarvan er die middag meer dan 6.000 verkocht waren. Een mooi aantal, en een verzesvoudiging van het aantal bezoekers van de dag ervoor, voor de hal die door Gehrmann de "woonkamer van de Muzikparade" genoemd wordt, verwijzend naar het feit dat Thomas Marsen in 2001 hier voor het eerst een muziekevenement organiseerde, wat later flink uitgroeide en nu bekend staat onder de naam "Muzikparade". Het publiek was laaiend enthousiast, wat de show alleen maar ten goede kwam.

Om het weekend in stijl af te sluiten kreeg Nick het te benauwd en viel flauw, waardoor het weekend eindigde waarmee het ook begon: ongelukken. Gelukkig viel ook dit wel mee en na onderzoek in het bijna-noodhospitaal kon hij zich vijf minuten later dan de rest ook weer gezond omkleden. Jenny had intussen ook de finale meegelopen, zodat het uniform niet voor niets de week ervoor naar de stomerij was geweest.

Al met al toch nog een zeer succesvol weekend en naar de andere orkesten kijkend (op één enkele uitzondering na) muzikaal gezien ook een van de beste weekenden die ik in drie jaar Musikparade heb mogen meemaken. Nu weer tijd om terug te komen op de grond, de show af te werken, Nederlandse optredens te lopen om op 26 juli klaar te zijn voor het ultieme optreden in het Parkstad Limburg Stadion!