Na het gebruikelijke Limburgse kwartiertje (hier: 16 minuten) gewacht te hebben, kon op vrijdag 30 mei om 16:16 uur dan toch (mét de nieuwe touringcar) koers gezet worden richting Duitsland, om voor de laatste keer dit jaar deel te nemen aan de Bundesmusikparade, welke dit weekend gehouden zou worden in Krefeld, Rotenburg an den Fulda en Steinbach. De eerste bestemming werd al na een kleine twee uur bereikt: de KöningPALAST in Krefeld, een mooi ijshockeystadion wat deze avond dienst deed als taptoeveld.

Na de spullen te hebben weggezet was er nog snel even tijd voor het eten, waarna het al weer bijna tijd was voor de opening van de Musikparade. Omdat de Parade voor de eerste keer in Krefeld gehouden werd, legde presentator Björn Gehrmann het aanwezige publiek even uit dat het bij de Musikparade heel gewoon is om tussendoor te klappen, joelen en stampen als men iets heel goed vindt. Na deze korte “Hoe woon ik een Musikparade bij?”-introductiecursus werd het dan toch tijd om het muzikaal spektakel los te laten barsten. Met het gebruikelijke Nationenorchester werd de toon gezet voor de rest van de avond. Muzikanten uit Frankrijk, België en Oekraïne zorgden er met de Musikparademarsch, Frei Weg en The Washington Post-marsch voor dat het publiek warm werd gemaakt voor de individuele korpsen. Tijdens deze opening heeft ook Jeanine haar steentje bijgedragen als drager van de Nederlandse vlag. Na deze opening was het tijd voor de eerste band. Op de een of andere manier is het bijna traditie geworden om een band aan te kondigen als een ander land dan waar de leden vandaan komen. Zo ook dit weekend, waarin de Band of Liberation uit Leiden (Canada) die eer kreeg. De Band of Liberation is, voor zover ik me heb laten vertellen, in 2000 pas opgericht en bestaat uit oud-dienstplichtigen die samen muziek willen maken. Dat deden ze door het publiek eerst even wakker te schudden door een bommenwerper op tape over te laten vliegen, en het vervolgens te vermaken met Caribisch getinte solo’s.

Als tweede in het de Franse band “Tête de Colonne du Premier Régiment de Grenadiers à Pied de la Garde Impériale de Dijon”, of kortweg de Garde Imperiale, opgericht in 1986. Ze droegen een soort Napoleonuniformen en speelden muziek waarbij het publiek lekker kon meeklappen. Het laatste optreden voor de pauze was op vrijdag voor rekening van de Koninklijke Muziekkapel Lokale Politie Antwerpen.

Na de pauze was het de beurt aan een band beginnend met een “A”, die gekleed was in rode uniformen, zwarte broeken en met een helm met paardenstaart op hun hoofd… Misschien Antonius? Nee, de Spielmanns- und Fanfarenzuges der Freiwilligen Feuerwehr der Stadt Alsfeld e.V. Na dit optreden was het (om het voor het publiek overzichtelijk te houden) nogmaals tijd voor een optreden van een band die aan dezelfde kenmerken voldoet, maar ditmaal was het wel Showband Antonius. In Krefeld werd er een goede show op de ijsvloer gelegd, welke ook goed in de smaak viel bij het publiek.

Als afsluiter van de avond een optreden van het militaire orkest Odessa uit Oekraïne. Dat ze in Oekraïne een aardig potje muziek konden maken, had het luchtmachtorkest Vinnitsa ons het vorige Musikparadeweekend al laten horen; Odessa bevestigde dit verhaal alleen maar. Het korps speelde onder andere op een geweldige manier Cuban American Medley van Arturo Sandoval, het nummer dat, voor de kenners, vorig jaar diende als opmars voor de show van Advendo.

Nadat alle korpsen hun individuele optreden achter de rug hadden, marcheerden alle korpsen het veld weer op voor de gezamenlijke finale. Na het spelen van de Graf Zeppelinmarsch was het tijd voor Highland Cathedral, een nummer dat eigenlijk gezien kan worden als het hoogtepunt van de hele avond. Omdat er dit weekend geen doedelzakgezelschap meedeed, werd Highland Cathedral ingeleid door een klarinettist uit Oekraïne. De avond werd definitief afgesloten met de meeklapnummers Radetzkymars en Alte Kameraden.

Na dit eerste optreden werd er snel ingepakt en ingeladen, zodat we op tijd konden vertrekken naar het hotel, dat nog enkele uren rijden was. Hier aangekomen was het diep in de nacht, waardoor iedereen er voor koos om snel richting kamers en bedden te gaan. Omdat dit weekend maar één optreden per dag op het programma stond, kon er ’s ochtends laat worden vertrokken, waardoor de te kort gekomen slaap in de nacht al een beetje kon worden gecompenseerd.

Na te hebben ontbeten en nog even in de aanwezige speeltuin te hebben gespeeld, konden we om twaalf uur vertrekken naar Rotenburg an den Fulda. Hier zou worden opgetreden in de Merotels-Halle, die bovenop de top van een van de vele bergen in deze buurt staat. Het gebouw had een aantal verdiepingen in de berg liggen, waardoor de omkleedruimte weer bijna onderaan de berg was. De sporthal bood plaats aan zo’n 1500 toeschouwers, die er ’s middags ook zouden zitten.

Nieuwkomer vandaag was The Yorkshire Volunteers Band uit Engeland, gekleed in de dit weekend wel zeer originele kleuren rood en zwart. Door deze zevende band en om enkele organisatorische redenen werd het programma ietwat omgegooid, waardoor Antonius als derde korps van de middag aan de beurt was. Maar voor het tijd was voor de voorstelling was het eerst tijd om de innerlijke mens te verwennen: op het menu stonden noodles met champignonroomsaus, een combinatie die misschien raar klinkt maar toch beter smaakte dan de uiensoep met rijst en brokken vlees van het vorige weekend. Ook was er nog een onverwachte finalerepetitie, waaraan Antonius een iets mindere muzikale bijdrage heeft geleverd, tot groot vermaak van de andere korpsen…

De show ’s middags werd ook goed gelopen, wat het publiek gelukkig liet merken. Nadat ook de overige korpsen aan de beurt was geweest en de finale ook achter de rug was, werd het tijd om snel naar het tweede en laatste hotel te vertrekken. Doordat iedereen tegelijk wilde vertrekken, de hal zich boven op een berg bevond, de plaatselijke brandweer met groot materieel wilde laten zien dat zij een oogje in het zeil zou houden en omdat de worstenkraam nog even goede zaken deed, werd het een niet zo snel vertrek, maar ondanks alles waren we nog mooi op tijd bij ons hotel in Erfurt, de plaats waar het Musikparadeavontuur van dit jaar begon. Omdat het pas half tien was, werd besloten Erfurt te verkennen en een willekeurige bareigenaar goede zaken te laten doen.

Ook zondag hoefde pas om 12 uur vertrokken te worden, waardoor het een lekker relaxed weekend was. Na een rit van enkele uren, kwamen we met horten en stoten aan bij het andere uiterste: het in een dal gelegen Naturtheater van Steinbach. De zon was inmiddels gaan schijnen, waardoor het al warm genoeg was zonder uniform, waardoor het in het uniform hijsen zo lang mogelijk werd uitgesteld. Omdat het Naturtheater niet over een omkleedmogelijkheid voor alle korpsen beschikt, werd er tussen de bus en een afgrond in omgekleed. Na een korte wandeling met de nodige afdalingen, kwam het Naturtheater zelf in zicht. Op het eerste gezicht een veel te klein showveld, wat bevestigd werd tijdens het optreden zelf. Maar met het ontwijken van vlaggenmasten en het zorgen voor flink wat stofwolken, was de show naar omstandigheden niet slecht.

Tijdens de finale kreeg iedere deelnemer van een sponsorende bierfabrikant een speelgoedvrachtwagen als aandenken en werd door het publiek nog een voor mij onbekend liedje ingezet. Tevens werd er even bij stilgestaan dat dit de allerallerallerlaatste Musikparade van 2008 was, waarbij de presentator nog even een lijst van getallen opnoemde met leuke wetenswaardigheden. Zo weten we nu hoeveel duizend lunchpakketten er werden uitgedeeld, hoeveel honderdduizend kilometer er is afgelegd en hoeveel korpsen hebben deelgenomen aan de Musikparade. Leuk om te weten natuurlijk, maar hierdoor duurde de finale wel twee keer zo lang en voelde het dus twee keer beter toen we weer mochten afmarcheren. Hierna was het een kwestie van omkleden op twee vierkante centimeter, snel de bus in en weer richting Treebeek, waar we om twee uur in de nacht aankwamen en waarmee het gedaan is met de Duitslandweekenden voor dit jaar. Nog vier optredens en dan zit het seizoen 2008 er al weer op, maar uit een welingelichte bron is al vernomen dat we ook volgend jaar twee weekends met de Musikparade meedoen, dus: Duitsland, tot 2009!