Donderdag 17 april was het tijd voor het tweede van de drie Duitsland-weekendoptredens die dit jaar gepland staan. Zoals het bijna hoort bij deze optredens, vertrokken we ook nu weer op een zeer onchristelijke tijd. Hoewel het de bedoeling was om om 4:00 te vertrekken, werd dit uitgesteld omdat onze Jarige Job iets te laat was, maar we konden om 4:12 dan toch met een kleine vertraging op weg naar het Oost-Duitse Neubrandenburg. Hier kwamen we rond de klok van vier aan bij een bijgebouw van het Jahnsportforum.

Omdat de hal zelf te klein was om met alle zeven aanwezige korpsen om te kunnen kleden, was het noodzakelijk dat een aantal korpsen, waaronder wij, in een tweehonderd meter verderop gelegen gebouw moesten omkleden. Even later werden we door Ramòn voorgesteld aan een driekoppig team van de regionale zender NDR, dat een reportage over de Musikparade en over ons in het bijzonder kwam maken. Dit team zou ons die dag op en soms ook voor de voet volgen.  

Aangekomen in de hal zelf, was het tijd voor de nodige (?) finalerepetities. Na deze repetitie kregen we de gelegenheid om onze eigen show nog een keer door te nemen, waarna het tijd was om te gaan eten, om te kleden en in te spelen. Om 19:30 was het dan ook echt tijd voor de opening van de “große Musikparade 2008”. Deze begon met het zogenaamde “Nationenorchester”, dat het publiek alvast wat warm maakte voor de komende drie uur. Na deze opening was het tijd voor “Militärmusikkorps Antonius aus den Niederlande”, de Duitse vertaling van Showband Antonius.

Onze show werd alle zes de voorstellingen goed ontvangen en werd dan ook altijd beloond met een goed applaus. Na ons optreden was het tijd voor een politieorkest uit Polen, welke door hun bijbehorende dansmarietjes wel erg in het oog sprongen voor sommige leden… Na het Poolse optreden was het tijd voor een als Schots orkest aangekondigd Zeelands doedelzakkorps. Het eerste gedeelte van de voorstelling werd afgesloten door een militair orkest uit Tsjechië.

In de pauze werden goede zaken gedaan door het verkopen van cd’s en de nieuwe dvd.  Het tweede bedrijf werd geopend door een Duits korps dat we al kenden van ons optreden vorig jaar in Redefin. Hun show, bestaande uit muziek uit de Rockyfilms, zag er qua exercitie erg strak uit, misschien wel té strak… Hierna was het de beurt aan de Mexicaanse Potros Band. Deze band was dit weekend voor het eerst in Europa en deed dit meteen in een 15-daags optreden door Duitsland, Italië en Spanje. Deze band bestond uit meer dan 70 man en speelde zeer herkenbare Latin muziek. Wat het extra leuk maakte was dat deze band langzaam maar zeker een beetje fan van ons werd, waardoor er nu meer dvd’s van Antonius in Mexico rondcirkelen dan er nog in Nederland verkocht zijn.

Een luchtmachtkapel uit Oekraïne sloot het rijtje korpsen en deed dit muzikaal geweldig. Ze werden door presentator Björn Gehrmann aangekondigd in Oekraïns uniform, omdat hij sinds dit weekend blijkbaar ook officieel lid is van dit korps. Het korps bracht een zeer mooi “Can’t help falling in love” van King of Rock ’n Roll Elvis Presley, met een geweldige trompetsolo waar ik nu nog steeds stil van ben…

Nadat alle korpsen waren geweest, was het tijd voor de grote finale. Toen alle korpsen op eigen muziek waren opgemarcheerd, werd er gezamenlijk de beetje langdradige Graf Zeppelinmarsch gespeeld. Hierna kwamen de “Schotten” nog opgemarcheerd. Het tweede nummer, “Highland Cathedral”, werd door de presentator ingeleid door een anekdote waardoor al een applaus losbrak, maar het spelen van dit nummer was vijf van de zes optredens goed voor een echte staande ovatie van het tweeduizend man tellend publiek. Daar wordt een mens even stil van… Hierna werden nog de Radetzkymars met een klein vuurwerk op het eind, en als afsluiter Alte Kameraden gespeeld.  

De eerste show liep boven alle verwachtingen uit goed en zorgde voor flink wat goede moed voor de rest van het weekend. Jammer genoeg kon de eerste dag, door een late aankomst in Neubrandenburg ook pas laat worden vertrokken (rijtijdenwet), waardoor we laat in de nacht (en bijna vroeg in de ochtend) aankwamen bij een motel wat op een industrieterrein bleek te liggen. Niet iedere kamer had een eigen badkamer, maar er stonden bedden en daar was iedereen om half vijf in de nacht toch wel erg blij om. Na een ontbijt kon hier om elf uur worden vertrokken naar de dichtbij gelegen Stadhalle in Zwickau, wat zo op het eerste gezicht geen kleine stad leek.

Na het uitladen van de instrumenten, werden er al snel een McDonalds en Burger King gevonden, waar de nodige vette hap genuttigd werd. ’s Middags nog een showrepetitietje en finalerepetitie, waarna we weer vol goede moed aan ons optreden begonnen. Hier werd een van de beste shows van het hele weekend neergezet en deze werd dan ook extra beloond door een bijna niet stil te krijgen publiek. Na ons optreden en de finale gingen we op weg naar een dichtbij gelegen hotel, waar ’s avonds nog hete kip werd klaargemaakt door onze huiscateraar Sven, die voortreffelijk smaakte!  

Omdat we de volgende dag niet vroeg hoefden te vertrekken, konden (met de nadruk op konden) we ons tekort gekomen slaap een beetje inhalen en vertrokken we rond half elf naar de derde optredenplaats van het weekend: de Freiheitshalle in Hof. Wij kwamen blijkbaar aan de late kant hier aan, waardoor de finalerepetitie al begonnen was en er even maar vier Antoniusleden op het veld stonden, wat tot flink vermaak bij de andere korpsen zorgde. De Freiheitshalle was een niet zo ideale sporthal, die jammer genoeg ook maar twee keer half uitverkocht was. De combinatie van toch te laat naar bed gaan, een niet ideaal taptoeveld en een halfvolle zaal zorgden ervoor dat de middagshow niet zo goed liep als de dagen ervoor. Dit werd echter ’s avonds al een beetje goed gemaakt met een betere show.  

Die avond in het hotel was er helaas niet zo veel te doen, maar toch zorgde onze keukenprinses Sven voor een lekker broodje knakworst en andere lekkere hapjes. Toch maar wat vroeger naar bed gegaan nu, waardoor we de volgende dag weer lekker fit konden beginnen. Onze laatste twee optredens stonden gepland in de S.-Oliver Arena, een sporthal aan de rand van Würzburg. Hier werd een naar mijn mening goede show neergezet, die ook nu weer werd beloond door een stevig applaus uit het publiek. Tussen de optredens door werd er een ijskraam bij een minigolfbaan gevonden, die kort daarna overspoeld werd door Musikparadedeelnemers en die dag meer omzet maakte dan dat ie normaal in een zomerweek zou maken.  

Tijd voor de laatste show… Dit gaf toch wel een extra motivatie om nog één keer dit weekend te knallen, en dat hebben we gedaan! De beste show werd hier neergezet, welke vanaf de tribune gade werd geslagen door onze Mexicaanse vrienden die hier hun laatste fotorolletjes vol flitsten van ons. Nadat Alex nog even had laten zien dat hij zo mee zou kunnen doen met het Duitse korps, konden we beginnen aan de laatste finale. Na ook deze overleefd te hebben, gingen we omkleden om vervolgens huiswaarts te keren. Om half vijf reden we Treebeek weer binnen, naar de plaats waar we meer dan 96 uur eerder ook vertrokken waren.  

Nu thuis is het toch even wennen: niet meer rondlopen tussen mensen in uniform, geen cd’s meer verkopen in pauzes, geen langdurige finalerepetities meer, geen knallen meer na de Radetzkymars, niet meer in de rij hoeven te staan voor mijn eten en geen staande ovatie meer na “Highland Cathedral”… Maar over twee weken wel gelukkig weer het begin van het Nederlandse taptoeseizoen met voor ons Taptoe Thialf in Heerenveen!