26 juli 2009, dan moet het gebeuren was de boodschap. Honderden uren repeteren in een paar maanden tijd, toewerkend naar die ene dag in het Parkstad Limburg Stadion.Een terugblik.

In 2008 werd al begonnen aan de show, die in de winterstop nog verbeterd werd, afgestemd op de geluiden uit het publiek en instructieteam. Ook werd in de winterperiode het marsparade-programma samengesteld en ingestudeerd, talloze toen nog onbekende werken passeerden de pupiters: Misirlou (gezondheid), Caravan (we gaan pas ná het WMC op vakantie, wrijf het er nog es in), Area 51 (bah, is moeilijk, speelt niet lekker), Yes we can can (Yes we can? Nee, Yes we can can! Oh, nou, kon wel uit het circus komen), Suicide (???) en Malaguena (hmm, niet de Blast-versie). Hoop twijfels hier, wat gemor daar. Maar langzaam viel het op zijn plaats: Misirlou is eigenlijk mooi relaxed, Caravan is eigenlijk heel leuk, Area 51 swingt eigenlijk de pan uit, Yes we can can is eigenlijk wel grappig, Suicide klinkt eigenlijk toch nog vaag, Malaguena is eigenlijk ook wel een heel goede versie. In mei werden de eerste dingen voor de marsparade uitgeprobeerd: een aantal dingen belandde in de prullenbak, een aantal dingen moest wat verder worden uitgewerkt, maar langzaam kwam Antonius er. Toch bleef één groot vraagteken: Suicide. Moesten we daar niet eens langzaam aan beginnen?

De normale optredens werden ondertussen ook gewoon afgewerkt. Tiel ging wat minder, maar in Stiens lieten we toch maar mooi zien dat ook Limburgers show kunnen lopen. Met een goed gevoel de nog intensievere voorbereidingen in. De marsparade was bijna klaar, de show werd verder afgewerkt. Een aantal repetitiedagen bracht alles in een stroomversnelling: op een tijdbestek van vijf uur kon ineens een heel stuk marsparade ingestudeerd worden. Suicide kwam ook goed, iedereen kreeg er vertrouwen in dat dit ons dingetje zou worden. Via clubblad Bie Antonius werden alle leden en supporters op de hoogte gebracht van Antonius' WMC-historie. Op 22 juli oefenen in Het Stadion, alvast ruiken aan het gras en kijken hoe de lijnen precies staan. 25 juli generale, wat minder geslaagd, maar dat hoort zo bij een generale. Pieken moet je ten slotte op een hoogtepunt, en dat was niet 25, maar 26 juli!

26 juli 2009, dan moet het gebeuren was de boodschap. Sommige mensen liepen in de nacht ervoor nog een aantal keer de marsparade en show in hun dromen, anderen sliepen helemaal niet. Iedereen laadde zich op zijn eigen manier op. Met meer dan 10 debutanten was het WMC-noob-gehalte vrij hoog. Natuurlijk heeft iedereen dingen van horen zeggen, maar niemand wist wat ie kon verwachten, inclusief ondergetekende. Gelukkig heb ikzelf wel kunnen slapen, en zover ik weet zónder de show doorgelopen te hebben. Vroeg opstaan, want we moesten ten slotte vroeg vertrekken want het was zo'n end rijden. Nog even op de site kijken: zo te zien heeft Mark er ook zin in schrijft hij in het gastenboek. Dat geeft hoop.

Om tien uur verzamelen bij Ons Trefcentrum. Iedereen had het mooie nieuwe "Suicide Swing" (refererend naar het marsparade-nummer) t-shirt aan, ook de supporters kregen er een uitgereikt, zodat ze goed herkenbaar zouden zijn in het stadion. In de bus naar Kerkrade, eerst nog effe ergens aanmelden en dan op naar de WMC-tempel. Domper: er zit nog eigenlijk niemand in het stadion. Elke realistisch denkende buitenstaander had niet anders verwacht om elf uur en dus een uur voor het eerste korps het gras zou betreden, maar persoonlijk had ik wel al gehoopt dat het een volle boel was. Nou ja, eerst maar eens even kijken in het "uit"-vak op Oost, vanwaar de deelnemers hun collegae aan het werk zouden kunnen zien. Na deze eerste ontmoeting aankleden en inspelen. Iedereen werd nog even door drie verschillende personen nagekeken, zodat niets onuniform uit zou zien en de laatste peptalks van de heren instructeurs werden aangehoord.

Twaalf uur: opsteltijd. De zenuwen komen langzaam op. Maakt niet uit, hoort erbij en zorgt voor een goede prestatie wordt me gezegd. Het eerste korps is inmiddels afgemarcheerd en het tweede korps is voor ons gevoel ook al een hele tijd binnen. Blijkbaar hebben die al die tijd staan wachten, want nu pas beginnen ze hun marsparcours. Alvast klaar gaan staan, de voorganger gaat af, en de speaker galmt door het stadion: "Ze hadden lopend hier naar toe kunnen komen, Showband Antonius uit Heerlen!" Met Swing Limbourgh wordt het stadion betreden, het publiek herkend hier meteen een versie van het Limburgs volkslied in en begint al stevig mee te klappen. De eerste bocht om, richting parcours. Waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan, lekker de bocht half achterwaarts nemen wat al meteen resulteert in een nog heftiger applaus. Misirlou wordt ingezet en de verplichte counter wordt gelopen. Slagwerkstukje, Caravan, nog meer slagwerk, Area 51. De stille bocht voorbij: Shout! Het publiek doet goed mee en gelukkig weet iedereen, ondanks de terugkomende galm, in het ritme mee te blijven schreeuwen. Mooi, het publiek pakt het goed op. In Yes we can can wordt tamboer-majoor of danser Ron gespot en ook zijn inspanningen zijn een applaus waard. Tijd voor het spannendste gedeelte: Suicide. Reageert het publiek net zo als tijdens de generale? En of! Nu al een staande ovatie, en de marsparade is nog niet eens afgelopen! Fotografen glunderen, hebben blijkbaar een mooie foto kunnen maken. Afgesloten wordt met Malaguena, en met de energie waar Michel al weken op hamert is deze marsparade tot een eind gekomen. 

Natuurlijk iedereen blij, maar laten we ons niet té gelukkig prijzen. Eerst even dat jasje uit en dan iemand vinden met onbeperkt internet op de telefoon om snel naar Korpsmuziek.nl te surfen. Het duurt maar tien seconden voordat het publiek meeklapt na binnenkomst in het stadion. (...) Muzikaal swingt het! (...) In een ruim opgezet blok lopen de blazers en slagwerkers weer door elkaar, het lijkt heel ingewikkeld dus is het een goed effect. (...) De muziek blijft swingen en in balans en dat is knap! Antonius loopt vol vertrouwen over het parcours. (...) Mooie interactie met het publiek! (...) Het publiek smult ervan en geeft ze nu al een staande ovatie! (...) Antonius vliegt er als een stier achteraan en zo eindigt men deze vette marsparade. (...) Antonius heeft het hele stadion bedient en alle betalende bezoekers hebben nu al waar voor hun geld gekregen. (...) Antonius: 'The King of Swing', dat maken ze nu zeker waar!'

Met een goed gevoel op de frietkraam af! Veel tijd is er niet, want over een uur moeten we weer aan de bak. Nog een keer inspelen en de stemming in orde maken, en weer op naar Ingang 2. Even het euforische gevoel opzij zetten, want één keer knallen is vandaag niet genoeg. Nog een keer opladen, en op met E-Pro (De opmars staat in ieder geval wel als een huis). Het is nog even wachten, maar dan komt eindelijk de verlossende "Please start the show!". Zo geconcentreerd als ik was heb ik er niet veel van meegekregen verder, dus we schakelen weer over naar Korpsmuziek: De overgang met het typische Antonius-slagwerk is leuk. Goed uitgebeeld in de choreografie ook! (...) Wel een mooi contrast met een nummer met veel swing, dat is waar ze goed in zijn! (...) een wals, leuk gevonden en uitgebeeld in het loopwerk. (...) Visueel een erg leuk effect (...) Na een groot tussenapplaus begint het slotnummer. (...) Het slot van de show is overtuigend.

Voor het gevoel de beste show tot nu toe, dus dat komt mooi uit. Nog even kijken naar de mars van collegavereniging Edelweiss kijken en dan alweer finale, met de puntenuitreiking... De hartslag loopt langzaam op, maar het lijkt een eeuwigheid te duren voor alle verenigingen op de mat staan. Ook moeten nog wat mannen in pak de catacomben uitgetrokken worden, voordat begonnen kan worden met waar iedereen op zit te wachten: de punten. Gaan we het dit keer flikken? Eerste vereniging krijgt de punten... Tweede vereniging krijgt de punten... Showband Antonius uit Heerlen, Nederland. Marsparade, World Division. Zesentachtig komma eenentachtig punten! Boink! Het was vandaag nog niet zó stil geweest in het hele stadion. Hoorden we dat goed? 86 punten? Even op het scherm kijken... Dat zegt 84 punten, wat is het nu? In ieder geval niet waar we op hoopten... Als de marsparade dit al is, wat moet het dan worden met de show? Iedereen is nog aan het bevatten wat net gezegd is, als het alweer de beurt is aan Showband Antonius uit Heerlen, Nederland. Show, Showband Class, World Division. Eenentachtig komma negenenzeventig punten! 81,79... dat is flink balen! Nog even een afscheidsrondje van het massaal aanwezige publiek en snel van dat veld af. Het verlossende woord komt dan toch van het certificaat, "gelukkig" toch die 86 kommanogiets. 

De nodige emotionele buien later vol ongeloof terug naar Hoensbroek...